Wypracowanie by Kasia

Jestem Orfeuszem. Pochodzę z Cypru. Śpiewam i gram na lutni. Podobno tak pięknie, ze wszystko co mnie otacza, przychodzi i słucha pieśni mej. Mam piękną żonę, która ma na imię Eurydyka nimfa drzewa hamadriada. Eurydyka zmarła po ukąszeniu żmii. Jestem bardzo smutny, nie gram i nie śpiewam. W tedy odważyłem się wejść do podziemia. Wziąłem ze sobą tylko lutnię czarodziejską. Charon tak się wsłuchał w tony muzyki, że przewiózł mnie na drugi brzeg Styksu. Cerber nawet nie zaszczekał. Zaczął grać, aż nieubłagane Erynie zaczęły płakać. Hades oddał mi Eurydykę i kazał ją Hermesowi wyprowadzić na świat z powrotem. I jeszcze jedno powiedział. Eurydyka będzie szła za Orfeuszem, a jak się oglądnie na zawsze straci Eurydykę. Już przy samym końcu, gdy mieli wejść do świata żywych. Nie wytrzymałem napięcia oglądnąłem się i straciłem ją na zawsze. Nie pomogło szukanie jej. Próbowałem jeszcze raz wejść do świata zmarłych, ale nie dałem rady i nikt mnie nie wpuścił. Nie miałem już drugiej szansy.

Drodzy koledzy i koleżanki. Wybrałam ten temat ponieważ fajniejszy do innych. Naszym zadaniem jest rozwiązanie pewnej sprawy takiej jak ta, czy warto mnie lubić. Ja powiem, że mnie warto lubić. Jestem fajną koleżanką, lubię różne rzeczy robić np. uprawiam sport, szkicuje, maluje i  gram w różne gry, którymi interesuje się tak jak dziewczyny i chłopcy. Co wam by tu jeszcze powiedzieć?. – trochę dziergam, trochę robię na drutach i całkiem dobrze mi to wychodzi. Jak chcecie mogę was nauczyć. To wszystko, co mogę wam powiedzieć. Jak chcecie się więcej czegoś o mnie dowiedzieć spytajcie osobiście. Dziękuję za wysłuchanie.

Pewnej nocy będą na służbie, dostałam wezwanie na cmentarz o nielegalnym czarowaniu w kaplicy. Cichutko się zakradłam do kaplicy i  w tedy zauważyłam czarującego Guślarza. Najpierw wezwał dwoje dzieci, które pojawiły się w postaci gołębi, poprosiły o 2 ziarna gorczycy, żeby wrócić stamtąd skąd przyszły. Następną osobą było Widmo, właściciel wsi, który głodował, kradnąc jabłko z sadu, został przyłapany i skazany na śmierć. Następnie wezwał ubogą kobietę z dzieckiem, która we wigilię poszła do dworu prosić o jałmużnę, ale pan kazał ją wyrzucić za bramę i tak umarła na mrozie z dzieckiem. Następną zjawą którą wezwał Guślarz, była Dziewczyna. Miała dziewiętnaście lat, gdy zmarła. Za życia była najpiękniejszą dziewczyną we wsi, nie chciała wyjść za mąż i drwiła sobie ze wszystkich zalotników. Przez swoje postępowanie nie zaznała „troski ani prawdziwego szczęścia”. Została za to ukarana. Wówczas pojawił się Upiór ze skrwawioną piersią – po mino zaklinań  nie odpowiada tylko wpatruje się w oczy młodej pasterki, która również nie odpowiada. Guślarz kazał pasterkę wyprowadzić i Widmo podążył za nią. Wszystkie te zjawy za życia popełniły samobójstwo.

   Niewiedzą co zrobić i bojąc się, zadzwoniłam po więcej policjantów, aby schwytać czarowników. Gdy ich zamknięto we wsi był spokój i wszyscy byli szczęśliwi.

By dowiedzieć się więcej o papugach udałam się  z wizyta do parku zwierząt. W parku moja uwagę przykuły papugi Ara. Są to papugi o czerwono – żółtych i niebieskich piórach. Są niewielkie ale mają duży dziób i wielkie pazury u nóg. Te papugi są wyjątkowe dlatego, iż można nauczyć je mówić. Podczas oglądania jedna z nich ciągle mówiła mi ‘dzień dobry’. Bardzo mnie to rozbawiło. Okazało się również, że te papugi lubią pozować do zdjęć. Zrobiłam kilka ciekawych fotek zamieszczonych obok. Żal mi było wracać i zostawiać moich pierzastych przyjaciół.

 Charakterystyka postaci;

Makbet;

Rycerz, dowódca wojsk królewskich wygranych wojsk. Pełen szlachetności, honoru, męstwa i wierności. Przyjaciel króla. Kochający mąż. Po zabójstwie zachodzi metamorfoza;

• mściwy
• obsesyjnie pragnie władzy
• ma wyrzuty sumienia ale zabija dalej
• wtóruje w te działania Lady Makbet, pod jej presją przekonany ze takie jest jego przeznaczenie (przepowiednia czarownic) popełnił zbrodnie.

Balladyna;

Kochająca siostra i córka, dziewczyna z ludu, żyje skromnie, niechętnie pracuje, posiada niezwykła urodę, jest władcza, ma o sobie wysokie mniemanie tak naprawdę gardzi biedą i życie jakie wiodą. Zna moc swojej urody jej uwodzicielski charakter (spotyka się z Grabcem). Pragnie za wszelką cenę najpierw wyrwać się z biedy, a później już jej mało bogactwo, pięknego zamku, pragnie jeszcze korony. Jest bezwzględnie zimna, wyrachowana, niemoralna.

Chodząc po parku zauważyłam wielkiego rysia, ok. 80cm. wysokości. Zaczął się zbliżać do mnie na swoich potężnych, mocnych nogach i  miękkich łapach zakończonymi wielkimi pazurami. Gdy zbliżał się jeszcze bardziej moją uwagę przyciągnęło brunatno – złociste połyskujące futro i gruby sterczący ogon. Głowę ma dużą mocno usadzona na szyi, uszy spiczaste z pędzelkami. J w tedy powiedziałam sobie; jak dobrze, ze zwierzęta są za siatką. Jak dużo jest tutaj zwierząt? – Zapytałam. Przewodnik zastanowił się – dokładnie nie wiadomo – powiedział.

Dziewczynka ubrana jest  na biało, co symbolizuje czystość i niewinność dziecka. Na białej szacie dziewczynki leży krzyż, na głowie mam wianuszek, głowa spoczywa spokojnie na poduszce. Urszulka wygląda jakby spała, rączki ułożone ma wzdłuż ciał i spokojny wyraz twarzy. Kochanowski pochyla się nad swoją ukochana córka. Lewa ręką trzyma rączki dziecka, prawa zaś obejmuje główkę, składają c na czole ostatni ojcowski pocałunek. Całuje ja na pożegnanie, wie, choć najprawdopodobniej nie chce w to uwierzyć, ze za moment zamknie się wieko trumny i nigdy więcej jej nie zobaczy. U stóp dziewczynki leży lutnia, symbolizuje, że była ona utalentowana poetycko. Niestety instrument jest połamany, ponieważ dziecko nigdy już na nim nie zagra. W tle widać  lichtarz i półkę z książkami, zauważyć można wyraźny zarys okna. Obraz jest czarno- biały. Najjaśniejsza w całym obrazie jest Urszulka, Kochanowski jest szarawy, a wnętrze domu czarne. Widok jest bardzo smutny. Na twarzy Kochanowskiego widać tak wielki ból, że aż ściska serce. Poeta ubrany jest w czarny strój żałobny, czoło ma zmarszczone, policzki zapadnięte. Śmierć jest straszna,  ale osoba, która zmarła będzie żyć wiecznie w sercu ludzi, którzy ją kochali. 

Pewnego dnia Jan Kochanowski zaprosił mnie do siebie do domu, i gdy oglądałam cały jego dobytek, który był bardzo ładny w każdym zakątku. Wyszliśmy na podwórze by po oglądać jego piękny ogród, w którym była lipa, z kwiatami na gałęziach, z których pszczoły brały miód. Z słowikami i szpakami,  które ciągle narzekają. Kto podchodzi pod nią odpocząć, zaraz usypia od cicho szumiących liści.

• Janie! Czy tu zawsze jest tak pięknie, cicho i spokojnie?
• Tak! Nawet w zimnie.

Ja tu zawsze leże pod tą lipą tu jest mi najlepiej. Zawsze, gdy jestem zdenerwowany przychodzę tu i zaraz usypiam. Więc ja też spróbowałam i położyłam się pod lipą i zaraz usnęłam, a gdy się obudziłam byłam w swoim łóżku i okazało się że to był tylko sen.

Jak dużo jest tutaj zwierząt?? Zapytałam. Przewodnik zastanowił się – dokładnie nie wiadomo – odpowiedział. Cały czas idzie za nami dzik – powiedziałam. Czy nie jest niebezpieczny?- zapytałam. Gospodarz parku powiedział, że dziki są w prawdzie niebezpieczne, ale ta właśnie loszka przyzwyczaiła się do ludzi. Zadała więc pytanie, co to jest loszka? Mój Herodot powiedział, że locha to samica dzika, a samca nazywa się odyńcem. Zapytałam przewodnika jak odróżnić lochę od odyńca. Odpowiadając  wyjaśnił mi, że odyńce są zwykle większe, mają dłuższy gwizd, szable i fajki. Rzekłam więc, że nic z tego nie rozumiem. Gospodarz parku wytłumaczył mi, że w taki sposób mówią o dzikach myśliwskich. Dowiedziałam się że gwizd to inaczej ryj, szable – kły, a fajki – górne szczęki. Wszystkie dziki natomiast nazywa się czarną zwierzyną.

Cesarka jest bardzo sympatycznym zwierzakiem spokrewnionym z łabędziami. Głowę i szyje ma niemal symetrycznie podzielone na pół kolorami: biały na górze, a czarny na dole. Na skrzydełkach i brzuszku barwy te łączą się i tworzą biało – szaro – czarna mozaikę. Choć jest spokrewniona z łabędziami, ma krótsza szyję i mniej spłaszczony różowy dziobek, na którego końcu znajduje się tzw. paznokieć. Cesarka zupełnie inaczej gęga jak jej  krewniaczki, może żyć i wodzie i na lądzie. Gnieździ się na wyspach w cieśninie Beringa, a także na wybrzeżu półwyspu Czukockiego.

Człowiek to istota, która jest żywa, wyróżniająca się w śród innych najwyższym rozwojem psychiki i życia społecznego, jedyna posiadająca kulturę. Człowiek z biologicznego punktu widzenia  jest to rodzaj ssaka należący do rodziny człowiekowatych, rzędu naczelnych. Obecnie najbardziej dominująca istota na planecie Ziemia.